Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 1

Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 1

Category : Feuilleton

‘Wat ik me zou wensen?’ herhaalde hij de vraag die zijn manager een paar uur eerder aan hem stelde. Zijn vingers op het toetsenbord houden stil. Zijn ogen kijken voorbij het beeldscherm in het niets. Gijs laat zijn schouders, die onbewust gespannen zijn nek omhoog houden, hangen. 

Hij zou wensen dat zijn werk weer leuk was. Hoewel, zijn werk is leuk. Het was altijd al leuk. Hij weet nog goed hoe hij hier jaren geleden begon aan de fantastische uitdaging die voor hem lag. Maar ja… dat lijkt heel lang geleden. De dagen op kantoor lijken nu gevuld met mail, vergaderingen en intenties die niet waargemaakt worden. Hij voelt zich wat uitgeblust en als hij naar zijn collega’s kijkt is het bij hen niet veel anders. Op een aantal uitzonderingen na. Niet echt inspirerend. Hij zucht.

Wat hij zou wensen is dat hij vandaag rond een uur of vijf eens gewoon naar huis kan gaan met een blij gevoel, zonder zich af te vragen of tussen alle dingen die nog in zijn inbox zitten niet al te belangrijke deadlines staan. Dat hij eindelijk eens doet wat hij bedacht had te doen. En dat hij vanavond nog energie zou hebben om met zijn kinderen te spelen. Gisteren viel hij zelfs in slaap bij het voorlezen van het verhaaltje voor het slapen gaan. Zijn jongste duwde hem steeds wakker, terwijl op dat moment zijn enige eigen wens was gelijk met hen onder de wol te kruipen.

Wat hij zou wensen? Wat hij graag zou willen? Als het mogelijk was? Hij gaat wat rechterop zitten bij de mogelijkheid alleen al dat er keuze zou zijn. Hij zou dat nieuwe project op willen pakken en er met passie aan werken. Hij moet daar dan wel tijd voor vrijmaken. Hij zou een aantal taken willen afstoten die sowieso niet onder zijn verantwoordelijkheid vallen maar waarvan iedereen er inmiddels van uit gaat dat hij het wel doet. Hij wil eindelijk zijn mailbox eens opschonen en met een schone lei beginnen. Geen dubbele dingen in zijn agenda zien en zich niet meer schuldig voelen dat hij een aantal vergaderingen steeds weer skipt.

Hij zou wel weten wat hij wilde. En ook wat hij niet meer wilde. Met een diepe zucht reageert hij op de ‘ping!’ van zijn pc. Een nieuwe mail, die kan er ook nog wel bij…  Zijn ogen worden groot van verbazing als hij het onderwerp van de mail ziet  “Wil jij de regie terug over je werk?” Hij knippert een paar keer met zijn ogen? Hoe kan dit? Dan denkt hij aan een uitspraak die hij een tijdje geleden las maar waar hij niet echt bij stil stond (geen tijd….): “Toeval bestaat niet, iets valt je toe”.  Hij leest nieuwsgierig de mail die afkomstig is van ene Herma Jonker van Ictus. Het bedrijf zegt te werken met Ziel en Zakelijkheid. Ziel… beetje zweverig…  maar die woorden over eigen regie laten hem niet los. Hij leest dat gelukkige mensen fantastische prestaties neerzetten en dat dát heel veel invloed heeft op de resultaten, de kwaliteit, de cultuur en de continuïteit van organisaties. Dat gelooft hij meteen. Daar zweeft geen woord van. Hij leest dat je elk moment nieuwe keuzes kunt maken en dat het handig is om daar wat hulp bij te krijgen. Gewoontes zijn nou eenmaal lastig te transformeren. Hoe graag je dat zelf ook wilt.  Hij klikt door naar de website www.ictus.nl. Hij gaat nog iets rechterop zitten door de informatie die hij leest. Dit bedrijf belooft nogal wat!

Nieuwe keuzes.. Hij twijfelt geen moment en stuurt de mail door naar zijn manager. ‘Dit is wat ik wil!’ typt hij. ‘Dat jij een afspraak maakt met de afzender van deze mail. En graag op korte termijn!’  Eigen regie! Dit is zijn begin. Hij is vastbesloten het dit keer niet op zijn beloop te laten.

To be continued…