Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 3

  • -

Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 3

Category : Feuilleton

`Gijs, heb je zo even?’ Rick draait zich alweer om als hij zich ineens weer omdraait. Hij kijkt naar Gijs die er anders bij zit dan normaal. ‘Gaat het wel goed met je Gijs?’ Rick gaat in de stoel tegenover Gijs zitten. Een paar terneergeslagen ogen kijken Rick aan.
Hij ziet dat er iets goed mis is met Gijs. Balen! Daar heeft hij eigenlijk helemaal geen tijd voor! En dat eigenlijk kan hij wel weglaten.
Maar Gijs zo laten zitten, dat kan hij ook niet over zijn hart verkrijgen.
‘Niet zo’n goede dag’ hoort hij Gijs zachtjes zeggen. ‘Niet zo’n goed dag? Heb je niet zo’n goed dag? Zeg je dat?’ Met een zucht antwoordt Gijs ‘Ja, dat is wat ik zeg.’ En dan is er geen houden meer aan en begint hij te vertellen. Over het gesprek dat hij midden in de nacht met Vera had. Zijn Vera die al meer dan twaalf jaar zijn echtgenote is. De moeder van Toby en Marjolein. De vrouw die hij op handen draagt en met wie hij oud wil worden. ‘Vera, is niet meer zo blij met me.’ De woorden komen er wat hakkelig uit. ‘Ze zegt dat ze me langzaam aan steeds een beetje meer kwijt raakt. Snap jij dat nou? Wat is dat toch met vrouwen! Zo is er niets aan de hand, en zo hoor je dat ze klaar met je zijn. Of in ieder geval bijna klaar met je zijn. En dan zeg ik dat ze dat wel iets eerder had mogen aangeven en dan zegt ze dat ze dat gedaan heeft maar dat ik niet luisterde. Ik snap er niets van!’ En zo gaat Gijs nog even verder.
Rick weet niet goed wat hij hiermee aan moet. Hij blijft rustig zitten en luistert maar er komt niets meer uit Gijs zijn mond.
‘Waarom ga je niet naar huis en praat je eens goed met Vera’ zegt hij na een ongemakkelijke stilte. Gijs zucht. Hij weet dat dat waarschijnlijk het beste is dat hij kan doen. Vera is vandaag vrij en Toby en Marjolein zitten op school. Maar hij heeft er helemaal geen zin in. Wat moet hij zeggen? Hij snapt er niets van. Maar er is geen ontkomen aan. Rick geeft Gijs zijn jas aan en duwt hem richting de deur. ‘Ga! En ik wil je vandaag niet weer zien!’

Met lood in zijn schoenen stapt Gijs in zijn auto. Langzaam begint hij aan de 28 kilometer richting zijn huis. Zijn hoofd draait op volle toeren. ‘Waarom heb ik het niet gezien? Waarom heb ik niet eerder echt geluisterd?’ Natuurlijk is het onzin dat het uit de lucht komt vallen. Vera heeft al vaker gezegd dat ze er niets op tegen heeft dat hij overwerkt maar dat hij er dan ook voor moet zorgen dat hij ’s avonds nog energie heeft en zijn gedachten thuis zijn. Voor haar. Voor hun kinderen. Onder het mom dat hij toch werkt om voor hun te zorgen heeft hij het altijd goed gepraat.
Hij is boos op zichzelf. Boos dat hij de situatie niet serieus genomen heeft. Maar hij dacht toch echt dat het wel mee viel. Ja, hij is wel vaak moe als hij thuis komt. Maar welke man is dat niet? Dat weet hij eigenlijk niet. Ze praten daar niet over op kantoor. Hij weet sowieso niet zoveel van het privéleven van zijn collega’s. En hij praat ook niet over het zijne. Hij zucht nog maar eens diep als hij vlak voor hun huis parkeert. Ineens kijkt hij anders naar het huis. Hun huis. Een angstig gevoel maakt zich van hem meester. En net zo snel als dat gevoel komt, neemt hij een besluit. Dit laat hij niet gebeuren. Hij zal zijn leven veranderen.
In de keuken hoort hij zijn vrouw. Ze beëindigt net een telefoongesprek. ‘Loes’ zegt ze. ‘Dat was Loes’. Hij ziet haar verdrietige gezicht en vult in dat ze met haar zus over hun situatie heeft gesproken. Hij neemt haar in zijn armen en weet het heel zeker. Dit laat hij echt niet gebeuren. Geen baan is het waard om zijn gezin uit elkaar te laten gaan. Om háár te laten gaan! Op het moment dat hij dat denkt, weet hij dat het niet aan zijn baan ligt. Hij was het zelf. Het was zijn keuze. Het is tijd voor andere keuzes. ‘Ik wil het veranderen. Echt Vera. Ik zál het veranderen. Ik beloof het.’  Hij fluistert de woorden in haar oor. Hij voelt dat hij die kans gaat krijgen, dat het goed gaat komen. Maar hij  weet dat hij dan wel iets anders moet gaan doen. Hij denkt aan de woorden op de website van Ictus:
Insanity is doing the same thing over and over again and expecting a different outcome. Woorden van Einstein. Hele oude woorden maar zo waar.
Hij zal het anders gaan doen. Vandaag nog zal hij die dame van Ictus terugbellen. Ze heeft al twee keer zijn voicemail ingesproken en nu gaat hij haar echt terugbellen. Hij wil iets anders en zal iets anders doen!
Iets in hem weet dat Ictus hem daar bij gaat helpen.
Hij houdt zijn vrouw stevig vast. De zucht die hij nu slaakt is anders. Zijn schouders staan weer recht.

Het is tijd voor een andere balans en hij gaat daarin zijn verantwoordelijkheid nemen. Met een beetje hulp van! 

To be continued …