Author Archives: ICTUS

Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 6

Category : Feuilleton

Het gesprek ging over geluk. Ze hadden het er zomaar ineens over. Ze vroeg hoe gelukkig ik ben in mijn leven en hoe goed ik me van dag tot dag voel. Ze vertelde erbij dat iedereen zo zijn of haar eigen opvatting heeft over wat geluk is, en dat wetenschappers geloven dat het een combinatie is van die twee dingen. Dus hoe meer je je tevreden voelt in het leven en hoe beter je je dagelijks voelt, des te  gelukkiger je bent.  

Het zette me aan het denken…
Hoe gelukkig ben ik eigenlijk? Meestal voel ik me wel gelukkig. Toch? Als het goed gaat op mijn werk en het goed gaat thuis, ben ik behoorlijk tevreden. Maar tevredenheid is iets anders dan geluk. Het is maar één van de twee ingrediënten. Tevredenheid is voldaan zijn. Gelukkig zijn is dat ook maar meer dan dat. Het is volgens mij ook dat het lot je gunstig gezind is. Maar ja. Wat is het lot? Is dat toeval of is dat wat je zelf creëert? Ook daarover zal iedereen een eigen mening hebben. Echt zo’n onderwerp om te bespreken aan een haardvuurtje met een flesje wijn, zijn lief of een goede vriend of vriendin. Het is natuurlijk ook niet zo belangrijk wat een ander ervan vindt. Wél interessant maar niet belangrijk.
Is het lot mij gunstig gezind? Eigenlijk wel. Nu wel. Het was ook wel eens anders. Nog niet eens zo heel lang geleden. Maar nu voel ik me behoorlijk gelukkig. Dus dat eigenlijk mag gewoon weg. Ik voel me ook gelukkig omdat ik weet dat ik zelf gezorgd heb voor mijn huidige geluksgevoel. Ik ken ook de andere kant. Dat is ook weer mooi. Dat geeft dat ik herken dat ik me nu gelukkig voel. Door de periodes met een ongelukkig gevoel kan ik vergelijken.
Best raar dat ik eerst aan mijn werk denk als ik me afvraag hoe gelukkig ik ben. Alsof dat het belangrijkst is. Het is meer een gewoonte denk ik. Ik weet heel goed dat het allerbelangrijkste is dat het goed gaat met Vera, Toby en Marjolein. En met mezelf natuurlijk. Daarna komt mijn werk. En ook mijn werk is belangrijk. Als het daar niet goed gaat heeft dat veel invloed op mijn geluksgevoel. Als ik er zo wat beter over nadenk, wordt het me steeds duidelijker dat het lot niets te maken heeft met mijn gevoel van geluk. Of het moet al een winnend Staatslot zijn; als ik die al zou kopen! Geluk creëer ik toch echt zelf. Het is in een behoorlijke mate maakbaar. Elke dag weer. Voor mij heeft het ook te maken met kijken naar de mooie dingen in het leven. En ook belangrijk voor mij is hoe ik met andere mensen omga. Hoe ik communiceer. Hoe goed ik voor mijn lijf zorg is ook een bepalende factor; goed eten en goed bewegen. Dat sporten schiet er trouwens best bij in de laatste tijd. Dat wil ik toch wel weer gaan oppakken. Er zijn nog wel een paar dingen en dingetjes die ik anders wil. Ik heb het tijdens de training van Ictus geïnventariseerd. Mijn coach vroeg bij ieder ding dat ik anders wilde ‘Wat kan jij anders doen om dat andere resultaat te krijgen?’ In het begin dacht ik steeds dat een ander iets zou moeten veranderen. Maar… wat ik al wist en waar mijn coach me even fijntjes aan herinnerde, is dat ik een ander niet kan veranderen. De komende tijd gaat deze Gijs eens goed aan de gang met zijn wensenlijstje. Over een paar weken wil ik wel wat vooruitgang tijdens mijn coach uur kunnen melden. Fijn… zo’n stok achter de deur 😊

To be continued …


Ter overweging:

Hoe tevreden ben jij met je leven?
Hoe goed voel jij je dagelijks?


 


Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 5

Category : Feuilleton

Bewust zijn van je waarden en doelen. Dat was het onderwerp van vandaag. Het was weer een leuke trainingsochtend die ze hadden met de trainer en coach van Ictus. Gijs gaat haar steeds meer waarderen. Ze is een pittige tante. Maar goed, dat is ook wel nodig heeft hij inmiddels gemerkt. Hij weet nog wat ze in het begin tegen hem en zijn collega’s zei:

‘Als je iets anders wilt, moet je iets anders doen. Zo simpel in het. En als jij mij vertelt wat jij anders wilt dan ga ik je helpen dat je die andere resultaten écht krijgt. Dat betekent dat je me in het begin misschien een beetje minder leuk gaat vinden. Dat komt omdat ik alle trucjes inmiddels wel ken die mensen hebben om veranderingen niét door te voeren. En ik houd je indien nodig een spiegeltje voor. Niet altijd leuk om in te kijken maar ik beloof je dat ik je altijd zal zeggen wat je moet horen en dat is niet altijd wat je wilt horen.  Ik weet  dat veranderen in het begin niet altijd comfortabel voelt en het is veel makkelijker om te blijven doen wat je gewend bent. En… dan krijg je dus ook wat je gewend bent. Dus. Weet dat ik duidelijk ben en weet dat het uit een goed hart komt dat aan jouw resultaten wil bijdragen.  Weet ook dat je me kunt aanspreken als je vindt dat ik té duidelijk ben. Dan kun je meteen oefenen in zeggen wat er te zeggen is, iets waar we dieper op ingaan tijdens module vier’.
 
Een heel verhaal. Maar zoiets was het wel. En ze kreeg gelijk. Dingen anders doen vraagt inspanning. Maar, aan de andere kant, dan krijg je ook wat! Wat dat betreft heeft ze zich tot nu toe ook aan haar belofte gehouden dat, als hij haar adviezen zou opvolgen, hij blij zou zijn met het resultaat. Hij is enorm blij dat hij die uitdaging aan is gegaan. Ze zijn nu een paar weken verder en nagenoeg iedereen is superblij met de indeling van de mailbox en planning. Hij krijgt ook zulke leuke reacties van zijn in- en externe klanten over het feit dat hij zijn mail op tijd beantwoordt, zijn afspraken nakomt, zo’n blije uitstraling heeft.
En dan thuis! Ook Vera blijft hem maar complimentjes geven over de veranderingen die hij thuis heeft doorgevoerd. Dat hij veel meer aanwezig is. Niet alleen fysiek maar ook met zijn aandacht en energie. Het heeft zoveel goeds in hun relatie gebracht. Hij is er superblij mee. Dat is ook de reden dat hij met veel plezier de tweede module inging deze ochtend.
Hij weet sinds deze ochtend welke drie waarden en welke drie doelen voor hem op dit moment het belangrijkst zijn in het leven. Gek eigenlijk, dat hij daar nooit zo bij stil stond. Het leuke ervan vindt hij wel dat, als je weet wat je belangrijk vindt, je makkelijker richting kunt geven aan je leven en dus ook aan je werk. De bewustwording op zijn doelen en waarden geeft hem nu al focus. Hij vond het ook super interessant om te onderzoeken waar zijn doelen en waarden raakvlak hebben met de doelen en waarden van zijn werkgever. Het matchte niet op elk vlak. Vanmiddag heeft hij nog een uur met zijn coach. Ze gaan met behulp van kernkwadranten kijken hoe er nog meer verbinding kan ontstaan tussen zijn doelen en waarden en die van het bedrijf. Hij is benieuwd hoe ze dat gaat aanpakken.
To be continued …


Wat zijn de drie belangrijkste waarden in jouw leven?

Jouw waarden zijn jouw idealen en jouw overtuigingen. Je vindt ze waardevol. Waarden geven je richting, doel, zin en passie aan je leven. Waarden zijn persoonlijk want wat de één belangrijk vindt, vindt de ander misschien niet of minder belangrijk.

Voorbeelden van waarden kun je hier vinden. 


Wat zijn de drie belangrijkste doelen in jouw leven?

Als je weet wat je doelen zijn heb je meer kans om je doelen te bereiken. Het geeft je richting en focus. Je kunt makkelijker keuzes maken met je doelen op je netvlies. Het helpt je ook bij het “nee” zeggen op zaken die niet bij jouw doelen passen.

Maak je doelen SMART (Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdgebonden)


Check ook eens in hoeverre jouw waarden en doelen bijdragen aan:

De kwaliteit van jouw leven
De kwaliteit van jouw gezin
De organisatie waarvoor je werkt
Jouw klanten (in- en extern)
Het welzijn van de wereld om je heen


 


  • -

Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 4

Category : Feuilleton

‘Dat is toch bijzonder!’ Gijs kijkt in de grijze ogen die hem vanuit de spiegel aankijken. Hij dacht deze woorden al eerder deze week. Zijn handen wappert hij heen en weer terwijl hij het herentoilet uitloopt van het bedrijf waar hij werkt. Hij haalt een kop cappuccino uit de automaat in de pantry. Links van zijn werkplek. Hij werpt een blik op zijn inbox en spreekt de woorden die hij eerder dacht, hardop uit. ‘Wat is zo bijzonder?’ De vraagt komt van Christopher, zijn directe collega. ‘Kijk nou eens naar mijn inbox!’ Gijs glundert. ‘Dat is toch niet te filmen! Helemaal leeg. Alsof ik niks te doen heb!’ Christopher heeft daar ook wel zo zijn gedachten over. Sinds Gijs en een aantal van zijn collega’s de eerste module van dat traject van Ictus hebben doorlopen, zien hun mailboxen er heel anders uit dan de zijne. Stiekem is hij wel een beetje jaloers op het feit dat hij niet meegedaan heeft met de groep. Maar ja, het was een pilot van twaalf deelnemers en de data kwamen hem heel slecht uit. Hopelijk komt er nog een vervolggroep en kan hij zich daarvoor aanmelden. ‘Hoe krijgen jullie dat toch voor elkaar?’ vraagt Christopher. ‘Kun je mij dat ook leren?’ Gijs kijkt zijn collega aan. ‘Dat zou ik kunnen doen, maar ten eerste heb ik daar geen tijd voor en ten tweede kun je dat toch beter van de coach van Ictus leren. Onze coach is een echte expert op het gebied van Outlook. Fantastisch wat allemaal mogelijk is met dat programma. Ik wilde dat ik dat eerder had geweten!’ Een beetje beteuterd, kijkt Christopher naar zijn eigen scherm die achter het woord Inbox in blauwe cijfers het getal 39 laat zien. Niet dat hij nog maar 39 mailtjes in zijn inbox heeft… Linksonder in het scherm ziet hij een heel ander aantal staan: 792. En als hij Gijs mag geloven valt dat nog wel mee. Een collega van hem had meer dan drieduizend mailtjes in zijn inbox. ‘Wacht’ zegt Gijs, ‘dit kan je in ieder geval wel doen…’ Gijs pakt de muis van zijn collega beet en maakt onder zijn Inbox een nieuwe map met de naam To do en eentje met de naam To view. ‘Kijk. Wat je nu doet is …’ Veel verder komt Gijs niet. Zijn mobiel gaat over en hij laat Christopher alleen. Met twee nieuwe mapjes. Maar wat hij er nou mee moet? Hij gaat eerst maar even een kopje koffie halen.

Gijs heeft Vera aan de telefoon. Ze checkt bij hem of hij echt op tijd thuis is voor het eten. Ze krijgen gasten. Gijs beaamt lachend dat hij zeker om zes uur thuis zal zijn. Geen twijfel mogelijk. ‘Best wel bijzonder’ zegt zijn vrouw. ‘Dat zeg ik nou ook net tegen mijn collega. Het is toch bijzonder hoe snel een situatie kan veranderen. Drie weken geleden hadden we een heel ander gesprek. Jij en ik. Weet je wel Vera dat ik heel blij ben dat je me zo duidelijk te kennen hebt gegeven dat er iets moest veranderen in mijn houding? Door jou ben ik direct in actie gekomen en konden we heel snel hulp krijgen bij de organisatie van ons werk. De basis noemt onze coach de eerste module die we volgden. Nou, ik voel echt een andere basis en ben er dolgelukkig mee. En het is nog maar de eerste module van het programma dat we volgen. Het hele balansstuk waar het mij om ging, is nog niet eens echt aan de orde gekomen!’ Vera lacht. ‘Ga jij nu maar eerst weer lekker aan je werk. Ik zie je vanavond’. Gijs hangt ook op. Hij heeft een lach op zijn gezicht door de lach die hij in de stem van zijn vrouw hoorde. Ook zij is blij. Blij met de actie die hij heeft genomen. Blij met de verandering die al zo snel voelbaar is voor hem. Voor zijn thuisfront. Met een blij gevoel pakt hij zijn tablet en loopt richting het Aquarium; de vergaderruimte naast Rick zijn kantoor. Over vijf minuten begint de vergadering. Hij is weer op tijd. Iets dat,misschien niet belangrijk klinkt maar dat hem trots als een pauw maakt. Omdat het geen moeite meer kost. Gewoon een kwestie van plannen.
Oké… én een beetje discipline.

To be continued …


  • -

Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 3

Category : Feuilleton

`Gijs, heb je zo even?’ Rick draait zich alweer om als hij zich ineens weer omdraait. Hij kijkt naar Gijs die er anders bij zit dan normaal. ‘Gaat het wel goed met je Gijs?’ Rick gaat in de stoel tegenover Gijs zitten. Een paar terneergeslagen ogen kijken Rick aan.
Hij ziet dat er iets goed mis is met Gijs. Balen! Daar heeft hij eigenlijk helemaal geen tijd voor! En dat eigenlijk kan hij wel weglaten.
Maar Gijs zo laten zitten, dat kan hij ook niet over zijn hart verkrijgen.
‘Niet zo’n goede dag’ hoort hij Gijs zachtjes zeggen. ‘Niet zo’n goed dag? Heb je niet zo’n goed dag? Zeg je dat?’ Met een zucht antwoordt Gijs ‘Ja, dat is wat ik zeg.’ En dan is er geen houden meer aan en begint hij te vertellen. Over het gesprek dat hij midden in de nacht met Vera had. Zijn Vera die al meer dan twaalf jaar zijn echtgenote is. De moeder van Toby en Marjolein. De vrouw die hij op handen draagt en met wie hij oud wil worden. ‘Vera, is niet meer zo blij met me.’ De woorden komen er wat hakkelig uit. ‘Ze zegt dat ze me langzaam aan steeds een beetje meer kwijt raakt. Snap jij dat nou? Wat is dat toch met vrouwen! Zo is er niets aan de hand, en zo hoor je dat ze klaar met je zijn. Of in ieder geval bijna klaar met je zijn. En dan zeg ik dat ze dat wel iets eerder had mogen aangeven en dan zegt ze dat ze dat gedaan heeft maar dat ik niet luisterde. Ik snap er niets van!’ En zo gaat Gijs nog even verder.
Rick weet niet goed wat hij hiermee aan moet. Hij blijft rustig zitten en luistert maar er komt niets meer uit Gijs zijn mond.
‘Waarom ga je niet naar huis en praat je eens goed met Vera’ zegt hij na een ongemakkelijke stilte. Gijs zucht. Hij weet dat dat waarschijnlijk het beste is dat hij kan doen. Vera is vandaag vrij en Toby en Marjolein zitten op school. Maar hij heeft er helemaal geen zin in. Wat moet hij zeggen? Hij snapt er niets van. Maar er is geen ontkomen aan. Rick geeft Gijs zijn jas aan en duwt hem richting de deur. ‘Ga! En ik wil je vandaag niet weer zien!’

Met lood in zijn schoenen stapt Gijs in zijn auto. Langzaam begint hij aan de 28 kilometer richting zijn huis. Zijn hoofd draait op volle toeren. ‘Waarom heb ik het niet gezien? Waarom heb ik niet eerder echt geluisterd?’ Natuurlijk is het onzin dat het uit de lucht komt vallen. Vera heeft al vaker gezegd dat ze er niets op tegen heeft dat hij overwerkt maar dat hij er dan ook voor moet zorgen dat hij ’s avonds nog energie heeft en zijn gedachten thuis zijn. Voor haar. Voor hun kinderen. Onder het mom dat hij toch werkt om voor hun te zorgen heeft hij het altijd goed gepraat.
Hij is boos op zichzelf. Boos dat hij de situatie niet serieus genomen heeft. Maar hij dacht toch echt dat het wel mee viel. Ja, hij is wel vaak moe als hij thuis komt. Maar welke man is dat niet? Dat weet hij eigenlijk niet. Ze praten daar niet over op kantoor. Hij weet sowieso niet zoveel van het privéleven van zijn collega’s. En hij praat ook niet over het zijne. Hij zucht nog maar eens diep als hij vlak voor hun huis parkeert. Ineens kijkt hij anders naar het huis. Hun huis. Een angstig gevoel maakt zich van hem meester. En net zo snel als dat gevoel komt, neemt hij een besluit. Dit laat hij niet gebeuren. Hij zal zijn leven veranderen.
In de keuken hoort hij zijn vrouw. Ze beëindigt net een telefoongesprek. ‘Loes’ zegt ze. ‘Dat was Loes’. Hij ziet haar verdrietige gezicht en vult in dat ze met haar zus over hun situatie heeft gesproken. Hij neemt haar in zijn armen en weet het heel zeker. Dit laat hij echt niet gebeuren. Geen baan is het waard om zijn gezin uit elkaar te laten gaan. Om háár te laten gaan! Op het moment dat hij dat denkt, weet hij dat het niet aan zijn baan ligt. Hij was het zelf. Het was zijn keuze. Het is tijd voor andere keuzes. ‘Ik wil het veranderen. Echt Vera. Ik zál het veranderen. Ik beloof het.’  Hij fluistert de woorden in haar oor. Hij voelt dat hij die kans gaat krijgen, dat het goed gaat komen. Maar hij  weet dat hij dan wel iets anders moet gaan doen. Hij denkt aan de woorden op de website van Ictus:
Insanity is doing the same thing over and over again and expecting a different outcome. Woorden van Einstein. Hele oude woorden maar zo waar.
Hij zal het anders gaan doen. Vandaag nog zal hij die dame van Ictus terugbellen. Ze heeft al twee keer zijn voicemail ingesproken en nu gaat hij haar echt terugbellen. Hij wil iets anders en zal iets anders doen!
Iets in hem weet dat Ictus hem daar bij gaat helpen.
Hij houdt zijn vrouw stevig vast. De zucht die hij nu slaakt is anders. Zijn schouders staan weer recht.

Het is tijd voor een andere balans en hij gaat daarin zijn verantwoordelijkheid nemen. Met een beetje hulp van! 

To be continued …


  • -

Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 2

Category : Feuilleton

En dan zijn er zo maar weer twee weken voorbij. Van zijn leidinggevende heeft hij nog geen reactie gehad op zijn mail. Behalve dan heel even voordat hun teammeeting begon, vorige week. Rick zei dat hij er naar zou kijken. Dat heeft hij vast gedaan. Maar naar iets kijken levert niet zo veel op. Gijs bijt peinzend op de achterkant van zijn pen. Misschien moet hij het er maar bij laten zitten. Eigenlijk heeft hij ook helemaal geen tijd voor een training. Veel verwijten kan hij Rick ook niet. Gijs weet hoe druk hij het heeft en zelf heeft hij ook nog niet goed gekeken wat dat Ictus nu precies aanbiedt. Hij heeft geen idee waar hij het mailtje heeft gelaten dat hij doorstuurde aan Rick en besluit Google om raad te vragen. Hij tikt in de zoekmachine Ictus in. Onder de webdefinitie van Ictus, waar hij leest dat het ook een ensemble voor hedendaagse muziek is, herkent hij de woorden: Werken met Ziel & ZakelijkheidHij klikt op de website en gaat naar de homepage. Zijn leesbril schuift hij wat hoger op zijn neus als hij de eerste woorden leest…

“Ictus betekent impact. Dat is wat wij bieden: impact op gewenste veranderingen. Niet alleen gedurende de tijd die wij samenwerken met mensen en organisaties, maar ook daarna. Als we impact hebben, heeft het impact op de rest van iemands leven en de toekomst van teams en organisaties. En het begint altijd bij het individu, bij de ik. Ictus klinkt niet per ongeluk als: ik dus!”

De stoel van Gijs valt nog nét niet om als hij ineens opstaat. ‘Ik dus!’ fluistert hij terwijl hij naar het kantoor van Rick loopt. Gelukkig, hij is er. Rick tikt gedreven op zijn laptop met een dikke streep tussen zijn ogen. Gijs wacht tot hij stopt en hem met een vragende blik aankijkt. ‘Hi Gijs, wat kan ik voor je doen?’ Gijs gaat op de stoel zitten die tegenover Rick staat. ‘Heb je al een afspraak gemaakt met Herma Jonker van Ictus?’ De frons tussen de ogen van Rick wordt nog dieper. ‘Herma wie? Ictus wat?’ Kijk, daar was Gijs al bang voor. Hij heeft er dus helemaal niets mee gedaan. Hij neemt een diepe teug lucht en doet zijn best om nogmaals rustig uit te leggen waarom hij graag een afspraak wil met de dame van het bedrijf dat belooft dat je na het volgen van hun modules gelukkiger wordt in je werk. Als laatste zegt hij ‘Rick, als wij gelukkiger zijn, geeft dat jouw team betere resultaten. Dat wil je! Toch?’ Rick kijkt Gijs aan en glimlacht. Hij kijkt op zijn horloge, kijkt Gijs weer aan en spreekt dan de woorden uit waar Gijs op hoopt. ‘Maak maar een afspraak met die dame. Maar ik wil dat jij er bij zit. En beloof haar niets. Ik wil eerst wel eens weten hoe zij denkt mijn medewerkers gelukkiger te maken en mijn afdeling meer resultaten neer te laten zetten. Kijk in mijn agenda waar ik ruimte heb en nodig me maar uit’. Een stuk lichter loopt Gijs terug naar zijn bureau. Van de website plukt hij het mailadres en stuurt aan info@ictus.nl

Beste Herma,

Je hebt me nieuwsgierig gemaakt naar jullie training- en coachprogramma. Wil je er binnenkort iets over vertellen en kijken of je iets voor ons team kunt betekenen. Wil je me bellen om een afspraak te maken?

Gijs van Vliet
Projectleider


Hij klapt zijn laptop dicht en loopt met een glimlach naar de pantry, rechts van hem. Eerst maar even een kopje koffie.

To be continued …

 

 


Het (werk)leven van Gijs van Vliet, derde etage (links van de pantry) / deel 1

Category : Feuilleton

‘Wat ik me zou wensen?’ herhaalde hij de vraag die zijn manager een paar uur eerder aan hem stelde. Zijn vingers op het toetsenbord houden stil. Zijn ogen kijken voorbij het beeldscherm in het niets. Gijs laat zijn schouders, die onbewust gespannen zijn nek omhoog houden, hangen. 

Hij zou wensen dat zijn werk weer leuk was. Hoewel, zijn werk is leuk. Het was altijd al leuk. Hij weet nog goed hoe hij hier jaren geleden begon aan de fantastische uitdaging die voor hem lag. Maar ja… dat lijkt heel lang geleden. De dagen op kantoor lijken nu gevuld met mail, vergaderingen en intenties die niet waargemaakt worden. Hij voelt zich wat uitgeblust en als hij naar zijn collega’s kijkt is het bij hen niet veel anders. Op een aantal uitzonderingen na. Niet echt inspirerend. Hij zucht.

Wat hij zou wensen is dat hij vandaag rond een uur of vijf eens gewoon naar huis kan gaan met een blij gevoel, zonder zich af te vragen of tussen alle dingen die nog in zijn inbox zitten niet al te belangrijke deadlines staan. Dat hij eindelijk eens doet wat hij bedacht had te doen. En dat hij vanavond nog energie zou hebben om met zijn kinderen te spelen. Gisteren viel hij zelfs in slaap bij het voorlezen van het verhaaltje voor het slapen gaan. Zijn jongste duwde hem steeds wakker, terwijl op dat moment zijn enige eigen wens was gelijk met hen onder de wol te kruipen.

Wat hij zou wensen? Wat hij graag zou willen? Als het mogelijk was? Hij gaat wat rechterop zitten bij de mogelijkheid alleen al dat er keuze zou zijn. Hij zou dat nieuwe project op willen pakken en er met passie aan werken. Hij moet daar dan wel tijd voor vrijmaken. Hij zou een aantal taken willen afstoten die sowieso niet onder zijn verantwoordelijkheid vallen maar waarvan iedereen er inmiddels van uit gaat dat hij het wel doet. Hij wil eindelijk zijn mailbox eens opschonen en met een schone lei beginnen. Geen dubbele dingen in zijn agenda zien en zich niet meer schuldig voelen dat hij een aantal vergaderingen steeds weer skipt.

Hij zou wel weten wat hij wilde. En ook wat hij niet meer wilde. Met een diepe zucht reageert hij op de ‘ping!’ van zijn pc. Een nieuwe mail, die kan er ook nog wel bij…  Zijn ogen worden groot van verbazing als hij het onderwerp van de mail ziet  “Wil jij de regie terug over je werk?” Hij knippert een paar keer met zijn ogen? Hoe kan dit? Dan denkt hij aan een uitspraak die hij een tijdje geleden las maar waar hij niet echt bij stil stond (geen tijd….): “Toeval bestaat niet, iets valt je toe”.  Hij leest nieuwsgierig de mail die afkomstig is van ene Herma Jonker van Ictus. Het bedrijf zegt te werken met Ziel en Zakelijkheid. Ziel… beetje zweverig…  maar die woorden over eigen regie laten hem niet los. Hij leest dat gelukkige mensen fantastische prestaties neerzetten en dat dát heel veel invloed heeft op de resultaten, de kwaliteit, de cultuur en de continuïteit van organisaties. Dat gelooft hij meteen. Daar zweeft geen woord van. Hij leest dat je elk moment nieuwe keuzes kunt maken en dat het handig is om daar wat hulp bij te krijgen. Gewoontes zijn nou eenmaal lastig te transformeren. Hoe graag je dat zelf ook wilt.  Hij klikt door naar de website www.ictus.nl. Hij gaat nog iets rechterop zitten door de informatie die hij leest. Dit bedrijf belooft nogal wat!

Nieuwe keuzes.. Hij twijfelt geen moment en stuurt de mail door naar zijn manager. ‘Dit is wat ik wil!’ typt hij. ‘Dat jij een afspraak maakt met de afzender van deze mail. En graag op korte termijn!’  Eigen regie! Dit is zijn begin. Hij is vastbesloten het dit keer niet op zijn beloop te laten.

To be continued…